คือแบบว่าดองไดมานาน ขอรวบยอดจากวันหยุดๆทั้งหลายที่ผ่านมา ดูไปดูมา เอ...ทำไมมันมีแต่กินหว่า???? เริ่มแต่วันหยุดวันนึง เสียงติ๊งต่องกดออดหน้าประตูบ้าน เปิดประตูไปรับเห็นเพื่อนเก่าเป็นหนุ่มเลบานอนยืนยิ้มเผล่อยู่หน้าห้อง ประมาณว่าเคยบินเป็นสจ๊วตอยู่พักนึง แต่เค้าเกิดเบื่อเลยลาออกไปซะเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่เคยอยู่ตึกเดียวกัน แล้วก็เทรน batch ใกล้ๆกันเลยรู้จัก พอดีมีวันหยุดเลยบินกลับมาหาเพื่อนฝูงที่อาบูดาบีซะ สุดท้ายเลยชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกันที่ร้านอาหาร lebanese อาหารของชาติเค้านั่นแหละ ก็เออไป อาหารก็เป็นแบบอาหารแขกแถบอาบูทั่วไปนี่แหละ เน้นแป้งเป็นหลัก แล้วก็พวก grilled ทั้งหลาย ทั้งไก่ แกะ เนื้อ ตอนสั่งแบบไม่รู้ว่ามันหิวจนหน้ามืดตามัวหรือยังไง เยอะมากกกกกอ่ะ เรียกว่ากินกันไม่หมดไก่เหลืออีกตั้งครึ่งตัวอ่ะ แต่แบบไม่ไหวแล้ว.....

ไปกันสี่คนค่ะ น๊อต ขวัญ จิว แล้วก็หนุ่มเลบานอน

อาหารเมืองแขกหน้าตาเป็นแบบนี้...........ให้แป้งมาเป็นตะกร้าเลยอ่ะ  ซอสครีมกระเทียมอร่อยมากขอบอก อิอิ

********************************************************************

                     ถัดมานอนๆอยู่เสียงโทรศัพท์ดังจากเพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยมหาลัย แต่จบมาเค้าก็แต่งงานแล้วก็ย้ายมาอยู่ที่นี่เลย บังเอิญเจอกันเลยแลกเบอร์กันมา เค้าโทรมาชวนไปกินข้าวกลางวันแล้วก็ไปเดินเล่นที่ห้างกัน ก็เออไป ไม่มีไรทำอยู่แล้วนิวันหยุด ไม่งั้นก็ได้แต่นั่งดูหนังเกาหลีอยู่ที่บ้านไม่ก็กิน (อีกแล้ว) อยู่ที่บ้านนั่นแหละ ไปเปลี่ยนบรรยากาศมั่ง ก็กินข้าวเสร็จแล้วก็เม้าท์ๆๆๆกัน เพราะไม่ได้เจอกันนาน เดินกันแป๊บนึงก็หยุดพักกินกาแฟที่ starbucks เม้าท์ๆๆกันอีกรอบ แล้วก็ซื้อของ super กันนิดหน่อยแล้วก็กลับ แต่ก็ดีเหมือนกันมีเพื่อนอยู่ที่นี่เพิ่มอีกคน มีรถด้วยอิอิอิ วันหลังลากไปดูไบดีกว่า เพราะเพื่อนก็ไปทำงานที่ดูไบบ่อย รู้จักถนนหนทางดีกว่าด้วย 

เพื่อนหุ่นดีมากกก สูงด้วย ก่อนหน้านี้ก็ทำงานอยู่ที่โมเดลลิ่งที่นี่ ตอนนี้ก็ยังรับงานเป็นจ๊อบๆอยู่ สังเกตน๊อตกินกาแฟ เพื่อนกินน้ำส้ม อืมมม ถึงว่าอ้วนขึ้นทุกวันๆๆ

*******************************************************************

                 อันนี้แอบนอกเรื่องกินนิดหน่อย วันก่อนไปบิน โดนไปทำอยู่ข้างหน้าโซน business อีกแล้ว ด้วยความที่แอร์ใหม่ๆเข้ามาเยอะ น๊อตก็เลยก้าวกระโดดเป็น senior อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ชอบเลยอ่ะทำข้างหน้า เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่ค่อนข้างจะมีความต้องการสูงมากกว่าปกติ จู้จี้มากกว่าปกติ แต่ก็อย่างว่าเค้าจ่ายแพงกว่านี่เนาะ ก็ต้องบริการมากกว่าปกติหน่อย พอดีมีผู้โดยสารแขกคนนึงขึ้นมาเห็นบ่นโน่นบ่นนี่ตั้งแต่ขึ้นมาแล้ว แต่พอดีเค้าอยู่คนละฝั่งกับที่น๊อตให้บริการ แต่สุดท้ายก็ต้องข้ามไปให้บริการคนนี้เป็นพิเศษอีกคน เนื่องจากเค้าไม่ชอบแอร์ที่ให้บริการฝั่งเค้า หาว่าช้ามั่งไม่ทันใจมั่ง หัวหน้าเลยให้น๊อตไปเสริ์ฟแทนเพิ่มอีกคน เราก็แบบยิ้มลูกเดียว ชวนคุยโน่นคุยนี่นิดหน่อย ว่าเออเค้ามาจากไหน ไปทำงานหรือว่าไปเที่ยว แบบคนแขกอ่ะนะ จากที่ทำงานมาก็พอจะรู้นิสัยอยู่บ้างว่าแบบค่อนข้างเรื่องมาก แล้วจะเอาอะไรต้องได้เดี๋ยวนั้น แล้วก็หน้าใหญ่ ชอบคนบริการก็เลยเออได้ จะเอาอะไรเดี๋ยวเอาให้ พูดดีๆยิ้มๆ ห้ามแบบเดี๋ยวเอาให้แล้วหายไปนาน ไม่ก็ชักสีหน้า มันจะวีนแตกทันที  ปรากฏถูกชะตาซะงั้น เลยซื้อของจาก duty free บนเครื่องให้เป็นนาฬิกาเรือนนึง ให้เลือกด้วยนะ แต่บอกไม่เอาอ่ะ อยากให้อะไรก็ให้แล้วกัน ไม่เอาก็ไม่ได้นะ เดี๋ยวหาว่าดูถูกอีก งั้นโอเคค้า...ไม่ขัดเจตนา อิอิอิ

ใหญ่ไปหน่อยเนาะ เหมือนใส่กำไลเลย ดีใจที่ได้ของฟรี อิอิ แต่คิดซะว่าเป็นความภูมิใจที่ผู้โดยสารพอใจกับการบริการของเราด้วยแล้วกัน จะได้มีกำลังใจในการทำงานต่อไปเนาะ

**********************************************************************

กลับมาเรื่องกิน กะลังนั่งคิดๆอยู่เอ....กินไรมื้อเย็นดีหว่า พอดีแอนนาชวนไปกินทีร้านอาหารอินโดนีเซียก็เลย ไปค้าบบบ เพราะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรอ่ะ ขี้เกียจคิดแล้ว  แล้วก็ไปกะเพื่อนมาเลอีกคนแล้วก็แฟนเค้า อาหารก็โอเคนะ จะว่าไปไม่ต่างจากอาหารบ้านเราเท่าไหร่ เป็นพวกแกงๆซะเยอะ ยังบอกแอนนาว่าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมน๊อตทำอะไรให้กินนี่กินได้หมด อาหารเผ็ด แกงเกิงอะไรนี่กินหมด ขนาดขนมที่เค้าสั่งยังเหมือนขนมน้ำแข็งไสบ้านเราเลยอ่ะ เลยแอบเถียงกันนิดหน่อยว่าจริงๆแล้วใครลอกเลียนแบบใครกันแน่ น๊อตก็เลยเถียงหัวชนฝาว่าของเราเนี่ยส่วนใหญ่มีแต่อะไรที่เป็นเอกลักษณ์ของประเทศเราทั้งนั้นแหละ ประเทศเค้าแหละผสมหลายชาติ ยิ่งอินโดกะมาเลเนี่ยเรียกว่าแทบจะไม่ต่างเลย ภาษายังพูดผสมกันรู้เรื่องเลย เลยเถิดถึงทุเรียนอ่ะ เค้าบอกว่า durian นะ ภาษาเค้ามีความหมาย ประมาณ rian มันแปลว่าพวกหนามๆ du นี่แบบครอบๆ ฉะนั้นหมายความว่าอะไรที่มันครอบๆเป็นหนามๆ แต่ของเรานี่เป็นคำๆนึงที่เรียกชื่อทุเรียน ไม่ได้มีความหมายอะไร ฉะนั้นเราเลียนแบบเค้า เราก็เออ ช่างมันเหอะพอๆๆ ก็ขำๆกันไป ไม่สนอ่ะ ยังไงประเทศเราก็มีภาษาของเราเป็นเอกลักษณ์แหละเนาะ อิอิอิ

หมดอีกหนึ่งมื้อกะอาหารอินโดนีเซีย

เดี๋ยวไปเจนีวา สวิสเซอร์แลนด์ ห้าวันรวด ถ้ามีเพื่อนออกไปเที่ยวจะเก็บรูปมาฝากกันนะ.....